அடியோடு மாற்றம் பெறும் ஊரக 125 நாள் வேலை உறுதி திட்டம் புதிய சட்டம் உருவாக்கும் வாய்ப்புகளும் சவால்களும்

இந்திய ஊரக பொருளாதாரத்தின் அடித்தளம் – வேலை உறுதி சட்டத்தின் புதிய திருப்பம்

நாம் அறிந்த மகாத்மா காந்தி தேசிய ஊரக வேலைவாய்ப்புச் சட்டம் (MGNREGA) கடந்த இருபது ஆண்டுகளாக கிராமப்புற இந்தியாவின் வருமான பாதுகாப்பு கவசமாக இருந்து வந்தது. வேலை பெறும் உரிமை (Right To Work) என்ற வரலாற்றுச் சிறப்பு மிக்க கொள்கையை சட்டமாக மாற்றிய இந்த திட்டம், ஊரக தொழிலாளர்களுக்கு வாழ்வாதார நிச்சயத்தை வழங்கியது. இன்று, அதே திட்டம் புதிய உத்தரவாத வேலைவாய்ப்பு சட்டமாக மாற்றப்பட உள்ள நிலையில், அதன் வடிவமைப்பு, நிதி பகிர்வு, நிர்வாக கட்டமைப்பு, தொழில்நுட்ப நடைமுறைகள் என அனைத்திலும் அடியோடு மாற்றங்கள் முன்வைக்கப்படுகின்றன.

100 நாட்களிலிருந்து 125 நாட்கள்: வருமான வாய்ப்பில் விரிவாக்கம்

புதிய சட்டத்தின் கீழ், ஒரு குடும்பத்திற்கு ஆண்டுக்கு 125 நாட்கள் வேலை வழங்கப்படும் என்ற அறிவிப்பு ஊரக குடும்பங்களுக்கு வருமான உயர்வை உறுதி செய்யக்கூடிய நல்ல மாற்றமாக பார்க்கப்படுகிறது. இது வறுமை ஒழிப்பு, கடன் சார்புநிலை குறைப்பு, உள்ளூர் பொருளாதார சுழற்சி ஆகியவற்றை வலுப்படுத்தும். குறிப்பாக பெண் தொழிலாளர்கள், ஒற்றை வருமான குடும்பங்கள், பருவ வேலை சார்ந்த விவசாயக் குடும்பங்கள் ஆகியோருக்கு இந்த மாற்றம் நேரடி நன்மையை உருவாக்கும்.

Right To Work குறையும் அபாயம்: சட்ட உரிமையிலிருந்து நிதி ஒதுக்கீடு முறை

முன்னதாக, வேலை கேட்டால் அரசு வழங்கவேண்டும் என்பது சட்டப்பூர்வ உரிமையாக இருந்தது. புதிய சட்டத்தில், முன்கூட்டியே நிர்ணயிக்கப்படும் நிதி ஒதுக்கீட்டின் அடிப்படையில் வேலை வழங்கப்படும் என்ற மாற்றம் அடிப்படை கவலையை ஏற்படுத்துகிறது. இதன் மூலம், வேலை உறுதி உரிமை ஒரு கொள்கை இலக்காக மட்டுமே மாறும் அபாயம் உள்ளது. நிதி முடிந்தால் வேலை முடியும் என்ற சூழல், ஊரக தொழிலாளர்களின் பாதுகாப்பைத் தளர்த்தும்.

நிதி பகிர்வு 60:40 – மாநிலங்களின் மேல் கூடும் சுமை

புதிய திட்டத்தின் நிதி கட்டமைப்பில், மத்திய அரசு ₹95,000 கோடியும், மாநில அரசுகள் ₹55,000 கோடியும் பகிர்ந்து கொள்ள வேண்டும். 60:40 ஊதிய பகிர்வு முறை அறிமுகப்படுத்தப்படுவதால், மாநில அரசுகளின் நிதிச் சுமை கணிசமாக அதிகரிக்கிறது. குறிப்பாக நிதி வளம் குறைந்த மாநிலங்களில், திட்டத்தின் செயல்பாடு மந்தமாகும் அபாயம் உள்ளது. மேலும், ஒதுக்கப்பட்ட நிதியை மீறி வேலை வழங்க வேண்டிய சூழலில், கூடுதல் செலவுகளை மாநிலங்களே ஏற்க வேண்டும் என்பது திட்டத்தின் தொடர்ச்சிக்கு சவாலாக அமையும்.

வாராந்திர ஊதியம் கட்டாயம்: பணப்பாய்ச்சலில் ஒழுங்கு

முன்பு மத்திய அரசு நேரடியாக ஊதியம் வழங்கியது; தாமதம் ஏற்பட்டால் மாநிலம் இழப்பீடு வழங்கியது. இப்போது, வாராந்திர பணம் வழங்கல் கட்டாயமாக்கப்படுகிறது. இது தொழிலாளர்களின் பணப்பாய்ச்சலை ஒழுங்குபடுத்தும் ஒரு முக்கிய முன்னேற்றம். ஆனால், ஊதிய தாமதம் ஏற்பட்டால் இழப்பீடு வழங்கும் பொறுப்பு மாநிலங்களிடமே தொடர்வது, மாநில நிர்வாகத்தின் மீது கூடுதல் அழுத்தத்தை உருவாக்குகிறது.

வேலை கிடைக்காத நாட்களுக்கான இழப்பீடு: பொறுப்பு தொடரும் மாநிலங்களிடம்

முன்னர் போலவே, வேலை வழங்கப்படாத நாட்களுக்கான வேலையில்லாப் படி வழங்க வேண்டிய பொறுப்பு மாநிலங்களிடமே உள்ளது. Right To Work முறை தளர்வதுடன் இணைந்து பார்க்கும் போது, இந்த இழப்பீடு நடைமுறை உண்மையில் செயல்படுமா என்ற கேள்வி எழுகிறது. நிதி ஒதுக்கீடு குறைந்தால், இழப்பீடு வழங்கலும் பாதிக்கப்படலாம்.

கிராம பஞ்சாயத்து அதிகாரத்தில் மாற்றம்: உள்ளூர் முடிவெடுப்பில் குறைவு

முன்பு, கிராமத்திற்கு தேவையான பணிகளை கிராமப் பஞ்சாயத்துகளே தீர்மானித்தன. புதிய சட்டத்தில், அனைத்து கிராமத் திட்டங்களும் ஒன்றாக இணைக்கப்படுவதால், உள்ளூர் முடிவெடுக்கும் அதிகாரம் குறைகிறது. இதன் விளைவாக, கிராமத்தின் உடனடி தேவைகளை விட தேசிய இலக்குகள் முன்னிலையாகும். இது மக்களாட்சி அடிப்படையிலான திட்டமிடலைத் தளர்த்தும்.

விவசாய காலங்களில் வேலை நிறுத்தம்: இரு முனை வாள்

விதைப்பு, அறுவடை போன்ற முக்கிய விவசாய காலங்களில், சில நாட்கள் ஊரக வேலைவாய்ப்பு நிறுத்தப்படும் என்ற விதி, விவசாய உற்பத்திக்கு உதவக்கூடும். ஆனால், அதே காலங்களில் வேலை உறுதியை நம்பி வாழும் கூலித் தொழிலாளர்களுக்கு, இது நேரடி வருமான இழப்பாக மாறும் அபாயம் உள்ளது. விவசாயத் தொழிலாளர்களின் வருமான பல்வகைப்படுத்தல் இல்லாத பகுதிகளில், இந்த மாற்றம் சமூக அழுத்தத்தை உருவாக்கலாம்.

பணித் துறைகள் குறைப்பு: நான்கு முக்கிய திசைகள்

முன்பு, நீர்நிலை பாதுகாப்பு, வறட்சி தடுப்பு, நில மேம்பாடு போன்ற பரந்த பணிகள் இருந்தன. இப்போது, பணிகள் நீர் பாதுகாப்பு, அடிப்படை கிராம உள்கட்டமைப்பு, வாழ்வாதார வசதிகள், பேரிடர் தடுப்பு என நான்கு குறிப்பிட்ட துறைகளுக்குள் வரையறுக்கப்படுகின்றன. இது திட்டத்தின் கவனத்தைத் தெளிவாக்கும். ஆனால், மண்டலச் சிறப்பு தேவைகள் புறக்கணிக்கப்படுமா என்ற நியாயமான அச்சம் நிலவுகிறது.

டிஜிட்டல் கண்காணிப்பு: வெளிப்படைத்தன்மையா, விலக்கா?

டிஜிட்டல் வருகைப் பதிவு, தரவு கண்காணிப்பு, நேரடி அறிக்கைகள் போன்ற தொழில்நுட்ப நடைமுறைகள் அதிகரிக்கின்றன. இது ஊழல் தடுப்பு, வெளிப்படைத்தன்மை ஆகியவற்றை உயர்த்தும். அதே நேரத்தில், டிஜிட்டல் வசதி குறைந்த கிராமங்களில், மூத்தவர்கள், பெண்கள், ஆதார்/பிணைய சிக்கல்கள் உள்ளவர்கள் போன்ற உண்மையான பயனாளர்கள் வெளியே தள்ளப்படுவார்களா என்ற கேள்வி முக்கியமாகிறது.

‘விக்சித் பாரத்’ இலக்குகளுடன் இணைப்பு: வளர்ச்சியும் சமூக பாதுகாப்பும்

புதிய சட்டம் ‘விக்சித் பாரத்’ தேசிய வளர்ச்சி இலக்குகளுடன் இணைக்கப்படுகிறது. உள்கட்டமைப்பு மேம்பாடு, பேரிடர் தயார்ப்பு, நீர் மேலாண்மை போன்ற துறைகளில் ஒருங்கிணைந்த பணிகள் நீண்டகால வளர்ச்சியை உருவாக்கும். ஆனால், உடனடி வருமான பாதுகாப்பு குறையாமல் இருக்க சமநிலை நிர்வாகம் அவசியம்.

மாநிலங்களுக்கு முன்னுரிமை பரிந்துரைகள்

• நிதி திட்டமிடலில் நெகிழ்வு வழங்குதல்
• உள்ளூர் தேவைகளுக்கான துணை நிதி
• டிஜிட்டல் மாற்றத்தில் மனிதாபிமான அணுகுமுறை
• வேலை இல்லாப் படி வழங்கலில் கடுமையான காலக்கெடு
• கிராம பஞ்சாயத்துகளின் ஆலோசனை கட்டாயம்

மாற்றத்தின் மையத்தில் மனிதன்

இந்த புதிய உத்தரவாத வேலைவாய்ப்பு சட்டம் வாய்ப்புகளும் சவால்களும் கலந்த ஒரு மாறுபட்ட கட்டத்தை உருவாக்குகிறது. 125 நாள் வேலை, வாராந்திர ஊதியம், தெளிவான துறை கவனம் போன்றவை முன்னேற்றத்தின் அடையாளங்கள். அதே நேரத்தில், Right To Work தளர்வு, மாநில நிதிச் சுமை, உள்ளூர் அதிகாரக் குறைவு போன்றவை எச்சரிக்கையை கோருகின்றன. மனித மைய வளர்ச்சி என்ற அடிப்படையில் இந்த மாற்றங்கள் நடைமுறைப்படுத்தப்பட்டால், ஊரக இந்தியாவின் நம்பிக்கை மேலும் வலுப்படும்.